Knusheid van het Leven

Gister schreef ik over onze spoed afspraak in het Dierenziekenhuis. We spendeerden er de hele avond want het was erg druk, en levensbedreigende situaties hebben natuurlijk voorrang. En mijn respect voor dierenartsen en de assistentes is gegroeid dit weekend want we hebben verschrikkelijke dingen langs zien komen. Diverse huisdieren die het niet hebben gered na aanrijdingen, interne bloedingen na eerdere operaties, het binnen krijgen van giftige substanties etc.

En tussen alle chaos door was er gelukkig even tijd voor Pan. Ik had gelukkig wat urine opgevangen voordat we in de auto stapten, dit werd meteen naar het lab gebracht aangezien het enorm troebel en donker was. Hij had zichtbaar pijn tijdens het buik onderzoek dus de dierenarts dacht al snel aan een blaasontsteking. Uit de urine kweek bleek dat er enorm veel bacteriën in zijn urine zaten, en dat kan een blaasontsteking zijn. Maar het kan ook betekenen dat zijn nieren falen. Hij kreeg twee injecties, om zijn eetlust op te wekken en we kregen een antibiotica kuur mee. Maar, hij moest binnen 12 uur gaan eten. Zo niet moesten we terug komen voor een bloedonderzoek.

Eenmaal thuis zette hij 5 stappen en ging meteen zitten om te poepen, maar in plaats van poep kwam er een oranje slijm uit, met wat rode vlekken. Lichtelijke paniek… Maar we bleven optimistisch. Hij moest een uur na de injecties gaan eten volgens de dierenarts. Ik heb van alles geprobeerd maar hij wilde niet eten. Uiteindelijk na een uur proberen at hij een klein beetje uit mijn hand. Natvoer uit de hand geven is niet aan te raden, maar alles voor zijn gezondheid. Vannacht om kwart over twee moest hij er weer uit, en weer kwam er oranje slijm uit. Dus vanochtend, na de eerste wandeling, heb ik het ziekenhuis gebeld om te overleggen en we moesten meteen terug komen. Dus snel de auto in, zonder zelf ook maar iets te eten of drinken.

Het voordeel van een Dierenziekenhuis is dat je super snel resultaten hebt van het onderzoek. De dierenarts was zo overtuigend dat het nierfalen was, of in het beste scenario een nierbekken ontsteking. Dus je kunt je voorstellen dat we verrast waren toen de dierenarts met grote ogen aan kwam lopen en zei dat alle waardes perfect waren. Voor zijn leeftijd had hij fantastisch nier waardes. Geen nierfalen, geen nierbekkenontsteking maar een flinke blaasontsteking en een darmontsteking. Dus we mochten naar huis, met twee extra medicaties. In twaalf uur tijd gaven we 700 euro uit, dat was een beetje pijnlijk. Maar zijn gezondheid is het belangrijkste en als we langer hadden gewacht was het veel erger geweest.

Vanmiddag heeft Pan voornamelijk geslapen, met een korte wandeling tussendoor omdat hij wat moest eten zodat hij medicijnen kon krijgen. De komende week staan er dagelijks 5 alarmen voor medicatie en eetmomenten. En dan moeten we de week erna zijn urine weer laten testen om te kijken of alle bacteriën er uit zijn.

Het laatste jaar worden mijn honden altijd ziek in de avond of het weekend, dus we gaan voor de derde keer in het afgelopen jaar naar het Dierenziekenhuis. Zo eentje waar je al 200 euro betaalt voor het over de drempel stappen. En over een kwartiertje stappen we weer in de auto want het is 45 minuten rijden. Er zijn bijna geen dierenartsen meer in de provincie die een spoedarts hebben voor avonden en het weekend, je wordt standaard doorverbonden met het ziekenhuis. En aan de ene kant ben ik altijd heel erg te spreken over de zorg die we daar krijgen, en je kunt altijd snel terecht. Maar die tarieven zijn om te huilen.

Pan is sinds woensdag al aan het kwakkelen, gister dacht ik nog dat het de goede kant op ging dus maakte ik geen afspraak. Maar vandaag stortte hij helemaal in, dus belde ik vanmiddag toch maar op. En het kan een simpel virus zijn, en wellicht heeft hij alleen een injectie nodig om hem weer te laten eten. Maar het kan ook zo veel meer zijn. Mijn eerste hond overleed 14 jaar geleden super onverwacht en snel en zijn symptomen waren precies hetzelfde in het begin. Dus sindsdien ga ik altijd liever te snel naar de dierenarts dan te laat. Niet dat ik Olly had kunnen redden door eerder naar de dierenarts te gaan in 2014, maar wellicht had ik hem leed kunnen besparen. We hopen natuurlijk dat Pan gewoon een virus heeft, maar voor de zekerheid laten we het toch even controleren. En ga ik zo proberen wat urine op te vangen voor het geval dat.

Fingers crossed allemaal!