Vandaag weer eens een blog die getypt is op mijn desktop pc in plaats van mijn tablet. Mede mogelijk gemaakt door de nieuwe HDMI kabel nadat de vorige letterlijk uit elkaar viel in mijn pc en de temperatuur die laag genoeg is om mijn pc aan te doen. Nou gaat die temperatuur dit weekend weer omhoog dus ik geniet er nog maar even van.
Maar als er geen hittegolf is om roet in het eten te gooien, dan is er wel iets anders. Zoals een zere schouder, natuurlijk mijn linkerschouder waardoor ik niet kan schrijven in mijn planner of journal. Maar ik ben sinds afgelopen weekend verslaafd aan het spel Fields of Mistria en dat kan ik met een controller spelen waardoor ik mijn schouder niet hoef te bewegen. Dus terwijl ik deze week mijn best doe om het huishouden te negeren (heb ik vandaag de deurtjes van mijn keukenkast gesopt en de oven schoon gemaakt? ja… maar ik heb de wc en badkamer poetsklussen overgedragen aan Dennis) heb ik veel tijd voor gamen. Ook voor lezen heb je geen schouder nodig en ik heb net een nieuw boek uit de brievenbus gehaald dus ook daar heb ik zin in. Het is het boek The Rednexorcist van Frank Sloane (een pseudoniem van een van mijn favoriete schrijvers Grady Hendrix) en het klinkt als een heerlijk campy horror boek en ik kan niet wachten om te beginnen. Ik realiseer me net dat ik afgelopen vrijdag letterlijk meubels aan het verslepen was en dat dit vast niet heeft geholpen bij mijn schouder pijn, ik ben oprecht zelf mijn ergste vijand haha.
Ik zit in een frustrerende haargroei periode waarbij ik geen idee heb wat ik ermee aan moet. Het is te kort om te doen wat ik wil, maar als ik er niets mee doe is het een soort bloempot kapsel. Maar ik kan niets anders doen dan wachten tot het groeit, en aftellen tot mijn volgende kappers afspraak (16 oktober) en veel petten dragen. Maar ik ben trots dat ik al 5 maanden de tondeuse heb laten liggen en het officieel geen buzzcut meer is. Niet dat er iets mis is met een buzzcut, ik vind het nog steeds een fantastisch kapsel, maar soms wil je gewoon eens wat anders. En als je vanaf niets komt, duurt het nou eenmaal lang voordat je een kapsel hebt met een beetje lengte. Gelukkig is mijn doel geen super lang haar, en hoef ik geen jaren te wachten.
En zo suddert het leven gestaag verder; met een kaars of waxmelt op de achtergrond, een boek of controller in mijn hand en een podcast op de achtergrond. Voor andere mensen misschien een saai of klein leven maar voor een introvert met chronische pijn (oftewel, die schouder is weer eens wat anders dan mijn standaard rugpijn) is het een heerlijke week. Vanavond gaat de airfryer aan, het is woensdag dus er is een nieuwe video van een van mijn favoriete kanalen om te volgen (Jenna Phipps, is al 2 jaar bezig met het renoveren van een huis wat decennia’s leeg heeft gestaan en wekelijks een video hiervan upload) en er ligt een schone pyjama op me te wachten. Mijn agenda is de rest van de week leeg, al kan dat nog veranderen want ik heb aangeboden dat de neefjes mogen komen spelen en/of logeren, maar verder is er tijd voor alleen maar leuke dingen. En wat wil een mens nou nog meer?
Oja, ik heb de tas toch maar gehouden want hij is zo praktisch! En die kleur is weer eens wat anders dan mijn standaard geel/oranje/groene tinten.
