Knusheid van het Leven

Zaterdagochtend

22 augustus 2026 Leave a Comment

Als mijn leven een film of serie was geweest had je gezegd “dit is niet realistisch” want het is bizar hoe veel er mis gaat. En dan deel ik hier nog niet eens alles! Een zere schouder, palliatieve schoonvader, chronische rugpijn, en nu… een zere knie. Ik ben er nog niet mee naar de dokter geweest want Dennis is door zijn vakantie uren heen en er was deze week niemand beschikbaar om met me mee te gaan maar ik denk dat het een slijmbeursontsteking is of iets dergelijks. Ik kan gewoon niet meer op mijn rechterbeen leunen/lopen dus ik loop op krukken en slaap beneden want de trap lukt me niet. En doordat ik niet kan bewegen is mijn rug ook boos en verkrampt mijn lichaam langzaam helemaal. Lang leve het leven, maar niet heus.

Omdat de wol voor mijn deken nog niet binnen is ben ik maar een nieuw haak project gestart. Een okergele baret. Of het een succes wordt weet ik niet want ik heb een te grote haaknaald gebruikt en ik vrees dat dat de boel verpest maar het is bezigheidstherapie, en daar gaat het om. Verder las ik deze week twee boeken uit waardoor ik vandaag kan gaan beginnen in The Butcher Legacy, een boek waar ik al heel lang op wacht. Hij ligt nog ingepakt op tafel, omdat het cadeaupapier zo mooi is. Een cadeautje voor op een slechte dag, van mezelf voor mezelf. Maar eerst nog even haken, met een spooky muziek playlist op de achtergrond. Ik wil dit jaar ook een kledingstuk gaan haken, gewoon om te zien of ik dat kan.

Verder heb ik geen plannen dit weekend. Dennis is momenteel bij zijn vader, voor de tweede week op rij is er een fout gemaakt door de Thuiszorg bij het bestellen van zijn medicatie waardoor er nu dus niet genoeg morfine is voor het weekend. Ik ben benieuwd hoe dit nu opgelost moet worden, ik gok dat Dennis moet gaan rijden naar de dichtstbijzijnde apotheek die open is in het weekend om een noodvoorraad te gaan halen. Maar gelukkig kan ik toch niets doen waardoor het niet zo erg is als hij lang weg is.

Ik heb gister bijna de tondeuse gepakt om al mijn haar eraf te scheren. Omdat ik hele dagen lig staat mijn haar steeds alle kanten op en het irriteert me zo. Als je een buzzcut hebt zit je haar altijd goed, wat je er ook mee doet. En als het niet meer goed zit pak je gewoon de tondeuse en dan zit het daarna weer wekenlang goed. Maar ik ben al sinds januari bezig met het uitgroeien van mijn haar dus ik vind het ergens zonde om al die moeite er af te scheren. Maar als dit nog lang duurt gaat het denk ik toch gebeuren. Het is maar haar!

Ik hoop dat jullie weekend beter is dan die van mij, zonder pijn en stress. En zo niet, dikke knuffel!

Persoonlijk

Acht jaar

18 augustus 2026 Comment : 1

Vandaag is het 18 Augustus, de dag dat ik acht jaar geleden verhuisde van Groningen naar Beilen na een, voor mij, onverwachte en heftige relatiebreuk. De verhuizing naar Beilen was geen bewuste keuze, ik ging anti kraak wonen en had aangegeven overal heen te willen als er maar een supermarkt vlak bij was en goed openbaar vervoer. Twee weken na de relatiebreuk werd ik gebeld over een schoolpand in Beilen wat leeg kwam te staan en of ik de volgende dag langs kon komen voor een bezichtiging. En twee dagen na de bezichtiging moest ik er al in, omdat ze niet wilden dat het pand leeg zou staan in verband met vandalisme. Oftewel; ik had 1 dag om een hele rijtjeswoning in te pakken, maar de spullen moesten ook nog verdeeld worden tussen mij en mijn ex. Maar het lukte, alles werd ingepakt en 18 Augustus werd ik officieel een inwoner van Beilen.

Tijdens de bezichtiging mocht ik een lokaal uitzoeken, ik wilde graag op de begane grond in verband met mijn chronische pijn en ik koos uiteindelijk het kleuterlokaal. Dit was het enige lokaal zonder vloerbedekking, plus het was afgescheiden van de andere lokalen waardoor je meer privacy had. De enige nadelen waren dat het lokaal zo’n 60 meter van de voordeur af was waardoor je moest rennen als de deurbel ging en de dichtsbijzijnde wc was ook ver weg, maar de voordelen wonnen van de nadelen dus dit werd mijn huis.
Een lokaal van 60-70 vierkante meter inrichten is een uitdaging. Maar ik had ervaring, in 2011-2012 woonde ik ook al eens een jaar anti kraak in een schoolpand. Dit keer had ik meer meubels, meer ervaring en leukere huisgenoten. We woonden met 5 man in de school en er waren 2 ateliers voor kunstenaars. Ik droeg zelf twee van de huisgenoten aan en al snel was het pand vol.

Mijn tijd in Beilen was fantastisch, de supermarkt grensde aan het schoolplein en was dus lekker dicht bij, ik vind Beilen een geweldig dorp. Het heeft een super gezellig centrum waar je alle winkels vindt die je nodig hebt. Mijn gezondheid was verschrikkelijk in die tijd, door alle stress rondom de verhuizing moest ik heel veel zware pijnstillers slikken om te kunnen functioneren. En de bijwerkingen waren verschrikkelijk. Maar ik had de ruimte en tijd om mezelf terug te vinden. Na jarenlang te horen dat ik teveel was, mezelf kleiner moest maken, normaal moest doen, mijn haar alleen moest verven in natuurlijke kleuren, niet te opvallend kleden etc mocht ik nu weer mezelf zijn. En dat is wat me het meeste bij is gebleven van deze tijd, hoe fijn het was om compleet mezelf te mogen herontdekken en dat alles mocht en kon. Het wonen in een lokaal was voor mij niet iets negatiefs maar juist heel fijn. Alles is dichtbij, je kunt eindeloos schuiven met meubels en indelingen en je voelt je nooit opgesloten als je teveel pijn hebt en in bed ligt, want je slaapkamer is ook je woonkamer en je keuken.

In de zomer van 2020 verhuisde ik weer, het schoolpand werd weer in gebruik genomen dus wij moesten er uit. Dat was even schrikken want in eerste instantie stond het pand op de slooplijst en zouden we er jaren mogen blijven. Dus toen ik in de krant las dat het weer een school werd sprongen de tranen in mijn ogen. Vlak daarna kwam Covid-19 voor het eerst in het nieuws wat de situatie alleen maar moeilijker maakte. Een huis vinden in die tijd was bijna onmogelijk. Maar het lukte, en ik nam afscheid van Beilen. Ik woonde er iets minder dan twee jaar maar het voelt zo veel langer. Ik kom er nog steeds graag terug, en ik ga altijd even langs mijn schooltje. Even zwaaien naar mijn kleuterlokaal. Het lokaal waar ik mezelf terug vond, beter leerde kennen en volledig Emma mocht zijn.

Vandaag bak ik cupcakes met witte chocolade botercrème, om te vieren dat ik vanaf die dag altijd mezelf heb mogen zijn. En de zin “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” voor altijd verboden werd in mijn huis. Dankjewel Beilen, en tot snel!

Dagelijks leven

Onrust

16 augustus 2026 Leave a Comment

Ik ben de afgelopen twee weken talloze berichten begonnen te typen. Maar ik maakte ze nooit af. De afgelopen vijf weken waren zo chaotisch dat er nu een onuitputtelijke bron van onrust in mijn lijf woekert. Ik probeer in de kalme momenten rust te vinden maar ik vind het nooit volledig. En dus blijf ik zoeken, ik pak een ander boek, begin een andere videogame, start een nieuw haak project of probeer een film of serie te kijken. Maar niets is de oplossing, want de onrust blijft. En dat is logisch, de afgelopen weken waren zo chaotisch en dat zal voorlopig nog niet stoppen. Dennis vader’s zorg regelen is heel veel werk, er zo snel mogelijk heen gaan nadat de noodknop wordt ingedrukt om te ondersteunen of helpen kalmeren zorgt ervoor dat je nooit echt helemaal ontspannen zit, ligt, staat, loopt of slaapt, Pan is nog steeds niet helemaal de oude dus daar maak ik me zorgen om, en na al die weken overlevingsstand besloot mijn lijf dat het even voldoende was dus mijn pijnlevel is een 8 op de schaal van 10 en zodra ik iets probeer te doen schiet dat omhoog naar een 9. Best logisch dus dat het even niet zo lekker gaat. En dit is eigenlijk maar 10-20% van het verhaal maar de rest wil ik niet zo online plaatsen dus hou ik privé.

Maar de afgelopen twee weken waren niet helemaal kut, er waren ook lichtpuntjes. Vorige week kreeg ik een pakketje van mijn favoriete webshop. Dennis zus en de eigenaar van de webshop vonden dat ik een opkikkertje had verdiend dus in kreeg een fantastisch pakket met een waxbrander, kaars en waxmelts. Inmiddels weet de eigenaresse van Nightshade Wax precies wat ik lekker vind ruiken dus het was een perfect samengesteld pakket. En iets simpels als een lekker ruikende kaars of waxmelt kan echt helpen om je een beetje te laten ontspannen. Zo lief van de beide dames!

En Dennis moeder gaf ons tijd cadeau, ze heeft een dag op de honden gepast zodat wij met zijn tweeën een dagje uit konden. Dat is sinds 2022 niet meer gebeurd aangezien Stout extreme verlatingsangst heeft. Hij gilt zonder problemen urenlang de buurt bij elkaar als wij weg gaan dus een dagje oppassen is geen pretje. Maar we hadden het echt even nodig. Afgelopen dinsdag brachten we om 9 uur de honden weg en gingen richting Groningen. We wilden niet te ver weg ivm Dennis vader, dus in geval van nood konden we snel weer thuis zijn. Het was zo fijn om samen door de stad te slenteren, elke winkel in te kunnen waar we maar in wilden, lunchen op een terrasje en echt even de tijd nemen. Het was heerlijk! Het ging niet eens echt om het winkelen, maar gewoon er even uit zijn. Al ging de telefoon wel constant, het regelwerk kent geen dagjes vrij.

Aan het einde van de dag lag de auto vol tassen met aanloopjes, waren we beide moe maar tevreden en hebben we bij Dennis moeder met zijn drieën gegeten. Natuurlijk waren de meeste aankopen herfst en Halloween gerelateerd. Dat is het leukste van winkelen in Augustus. En leuke dingen kopen lost de chaos en onrust in je hoofd niet op, maar het geeft wel een stukje plezier aan je leven. En dat mag er ook zijn, juist in zulke donkere periodes van het leven.

De rest van de week stond weer volledig in het teken van Dennis vader, ik weet niet of het door de zomervakantie komt of dat het bij de opstartfase hoort maar de Thuiszorg maakte deze week zoveel fouten dat ik me bijna ging afvragen of we het niet beter zelf konden. Maar met mijn naalden fobie en zonder opleiding zie ik zes keer per dag morfine prikken niet zitten dus ik hou het maar bij de Thuiszorg bellen om de fouten weer op te lossen. Ook de noodknop werd regelmatig ingedrukt, het zal even wennen worden dat Dennis vanaf morgen weer fulltime werkt en we er dan niet heen kunnen. Ik vind het wel een beetje spannend. Gelukkig is er dinsdag een gesprek met de casemanager, hopelijk kan zij wat zorgen wegnemen en wat balletjes aan de rol brengen.

Ik ben al weer zes keer afgeleid geraakt dus ik zal er een einde aan maken. Misschien deel ik van de week nog wel wat van mijn aankopen, tot die tijd een sfeerimpressie van de leuke dingen die ik in de stad ben tegen gekomen.

Oja, ik heb net ook twintig bollen wol gekocht en het patroon voor een deken.