Zaterdagochtend, kwart voor elf, tijd voor een kop thee en een momentje voor mezelf. Mijn ochtend is heerlijk tot nu toe. Ik was al heel vroeg wakker maar ben heerlijk blijven liggen in het donker en heb liggen lezen. Er gaat niets boven een e-reader op een statief en een afstandsbediening in je hand onder de dekens voor handsfree lezen. Daarna heb ik even Pokopia gameplay gekeken op YouTube om te kijken of ik dat spel wil spelen. Ik twijfel nog steeds een beetje over de Minecraft stijl, wat niet mijn ding is, maar de gameplay ziet er zo leuk uit dat ik denk dat ik overstag ga.
Uiteindelijk was het toch echt tijd om op te staan, want als hondeneigenaar moet je nou eenmaal je honden uitlaten. Dus ik heb snel gedoucht en me aangekleed en heb een lange wandeling gemaakt met de honden. En terwijl de honden genoten van hun ontbijt heb ik roerei gemaakt en ovenbroodjes afgebakt voor mijn eigen ontbijt. Mijn ontbijt is niet meer compleet zonder woordzoeker, maar het is echt minder ontspannend zonder kalme muziek eronder maar met een worstelwedstrijd op de achtergrond. Ik heb er denk ik drie keer zo lang over gedaan als de afgelopen paar dagen.
Na mijn ontbijt heb ik nasi gemaakt, en dat voelde inderdaad een beetje vreemd om half tien ’s ochtends maar nou kan het de vriezer in voor de aankomende weken. Het plan was om dit vanavond te maken en eten, maar we hebben een onverwachte eetgast die geen nasi lust dus nu is het klaar voor morgen en de rest van de week. En nu is de afwas gedaan, de robotstofzuiger danst door de woonkamer en zit ik lekker op de bank.
De rest van de dag ligt open, ik heb geen verplichtingen of plannen en ben alleen thuis. Misschien ga ik bakken, misschien ga ik journalen, of gamen, of lezen. Het kan allemaal. Dat zijn de beste dagen. Alles kan, niets hoeft. Er zijn nog voldoende weekenden die vol zitten met plannen; ik heb zo veel klusplannen voor dit jaar, bossen waar ik wil wandelen, steden die ik wil bezoeken. Vandaag is het tijd voor rust.
