Gisteravond gingen we pompoenen halen, bij hetzelfde kraampje verkochten ze spekbonen en ik zei “oh dat is wat voor je vader en zijn vriendin” dus we namen de spekbonen mee, en ook maar een potje jam want dat vind Dennis zijn vader zo lekker. Ongepland gingen we dus even langs om dit langs te brengen, en die spontane actie veranderde onze hele planning voor de rest van de week. Want in de paar dagen sinds we zijn vader voor het laatst zagen is hij zo ver achteruit gegaan. Dennis had woensdag nog wel medicijnen langs gebracht maar toen lag hij te slapen. Dennis vader gaf nu zelf ook aan dat hij op was en erg verzwakt was de laatste dagen. Dus we spraken af vanmiddag weer heen te gaan, sowieso om bedden te verschonen maar ook om even te kijken of we meer konden doen.
Toen we vanmiddag binnen kwamen waren ze beide aan het huilen. Hij vertelde bang te zijn om ’s avonds te gaan slapen omdat hij bang was niet weer wakker te worden, zij vertelde meerdere malen per nacht haar bed uit te gaan om te controleren of hij nog leefde. Dus stelde ik voor om ons logeerbed in hun woonkamer te zetten zodat ze vlak bij elkaar zijn in plaats van in verschillende ruimtes te slapen. Je zag meteen opluchting in haar gezicht. Wel moeten we hiervoor een bank uit de woonkamer halen dus morgenochtend halen we een aanhanger op, laden we het bed en matrassen in en brengen we die naar hun toe en brengen de bank naar de stort. Eenmaal thuis heb ik eerst zijn kussen in de wasmachine gestopt want daar was bloed in gekomen, daarna hebben we het logeerbed uit elkaar gehaald. Straks gaat het beddengoed in de was, ook vol bloed, en dan zijn we klaar voor vandaag.
Het weekend zag er eigenlijk anders uit, Dennis zou naar een TCG beurs maar tegenwoordig zijn alle plannen onder voorbehoud. En ook mijn gezondheid is weer heel bijzonder, de afgelopen dagen had ik extreem veel pijn, maar zodra ik doorhad dat we even wat meer moesten gaan doen gaat de overlevingsstand aan en kan ik alles weer. Dus zonder moeite haalde ik het bed uit elkaar en tilde ik het matras door het huis. Binnenkort zal ik wel weer crashen, maar dat zien we dan wel. Eerst de komende dagen overleven. Maandag hebben we weer een belangrijk gesprek met de wijkverpleegkundige en huisarts. Ik ben benieuwd hoe de komende week zal verlopen, we kunnen geen voorspellingen maken maar het wordt geen makkelijke week.w
Geef een reactie