Het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar dit blog voelt een beetje als een nieuwe liefde. Je weet wel, als je net verliefd bent op iemand en alles je aan deze persoon doet denken en je alles wil delen. Nou zo voelt dit blog momenteel. Continu denk ik “oh dit is leuk om een blogpost over te schrijven” of denk ik na over de foto’s die goed bij een bepaald onderwerp zouden passen. Ik ben benieuwd hoe lang de honeymoon periode duurt, ik heb mezelf beloofd dat als ik regelmatig blijf bloggen dat ik een domeinnaam mag kopen. Misschien hangt het wel een beetje samen met mijn algehele bui de laatste tijd; verlangen naar een tijd in het verleden. Niet letterlijk want echt niet alles aan het leven was toen beter, maar bepaalde dingen.
Het schrijven van een blog, gewoon als uitlaatklep is één voorbeeld, het verlangen naar een digitaal fototoestel is nog een voorbeeld; het opnieuw beginnen met een dvd collectie, het steeds vaker wegleggen van mijn telefoon, het creatief bezig zijn in mijn journal en planner, puzzelen, mijn recepten op fysieke receptenkaarten schrijven in plaats van overal online recepten verzamelen. Aan de ene kant is het een verlangen naar een minder-online bestaan, maar die blog past daar natuurlijk niet tussen. Dus misschien is het meer een verlangen naar een tijd waarin het internet een toevoeging op het leven was in plaats van het hele leven. Want in 2026 voelt het soms alsof de hele wereld alleen nog draait op en om het internet.
Vanochtend ben ik naar zolder gegaan om mijn oude Canon camera te zoeken, deze ligt nu aan de oplader. Hij is al een jaar of twaalf oud dus ik heb geen idee of hij nog werkt maar het is te proberen. De erwtensoep zit in de slowcooker zodat ik de rest van de week een lekkere lunch heb, het recept heb ik opgeschreven op een receptenkaart en op de achtergrond draait muziek van Noah Kahan. Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tot geen muziek geluisterd, alleen maar podcasts geluisterd, maar sinds ik vorige maand een bluetooth speaker kocht bij Ikea luister ik elke dag weer muziek. Het zijn allemaal kleine stapjes, maar het voelt alsof ze me terug brengen naar mezelf. Allemaal stukjes Emma die ik met de jaren verloren heb en nu langzaam weer terug vind.
Het doel van deze blogpost? Geen idee. Maar misschien vind je een stukje herkenning.
Geef een reactie