De huidige wereld gaat in een razend tempo aan ons voorbij. Dankzij het internet voelt het soms alsof de wereld groter is geworden omdat alle info in je telefoon te vinden is. Trends komen en gaan, er zijn elke dag honderden nieuwe virale video’s en nieuwsberichten en het is niet mogelijk om alles bij te benen. Gelukkig ben ik niet trendgevoelig en trek ik me niets aan van welke kleuren dit seizoen hip zijn, maar het is soms wel een valkuil van me om ergens mee te stoppen zodra het lastig is omdat er 100 andere dingen zijn die ik kan doen of leren. Zoals met breien. Want na vijf dagen breien snap ik er nog steeds niets van. En hoe makkelijk is het dan om te zeggen “laat maar”. Zo ontdekte ik gister dat ik mijn proeflapje in de verkeerde steek gemaakt heb, maar wat nou het verschil is tussen die twee steken, ik heb geen idee. Ook zat mijn proeflapje vol gaten, gevallen steken en rare bobbels. Dus ik trok mijn werk uit en begon opnieuw, maar nu is het garen lastiger om mee te breien want de individuele draden zitten nu veel losser.
Ondanks dat ik al een paar keer mijn werk gefrustreerd aan de kant heb gegooid met een kreet als “ik wil nooit meer een breinaald zien of vasthouden” pak ik het toch elke keer weer op, niet direct, maar na een paar uur of een dag. Want sinds wanneer is het normaal om direct perfect te zijn in iets? Sinds wanneer wil ik direct iets opgeven na falen? Nou zal het te maken hebben met mijn perfectionisme en strenge zelfkritiek maar juist daarom wil ik niet opgeven. Vandaag komt mijn tweede breinaald binnen, ik wilde eigenlijk langs de wol winkel om direct wat tips te vragen maar we hebben geen auto dus ik moest hem online bestellen. Voordat hij er is wil ik nog een poging doen met mijn eerste naald en nog wat video’s in slowmotion kijken om het makkelijker bij te benen.
Ik zal nog honderd keer falen, maar falen hoort er bij! En hoeveel beter is het gevoel als het uiteindelijk wel lukt?! En daar focus ik me op, tenminste, dat ga ik proberen.
Geef een reactie