Mijn leven is momenteel chaotisch, en daardoor mijn gezondheid ook, ik ga continue mijn grenzen over en verwacht elk moment een crash. Gister was het weer zo ver, ik werd wakker met meer pijn dan normaal en het leek elk uur te verdubbelen. Eigenwijs als ik ben wilde ik ’s avonds toch mee wandelen maar strompelde de straten door met mijn wandelstok en een vuist in mijn rug om de pijn iets te onderdrukken. Daarna ging ik rechtstreeks naar bed waar mijn warmte kussen al op me aan het wachten was.
Helemaal vreemd was deze timing niet, maandagmiddag reden we anderhalf uur naar Almelo, pakte ik een kledingkast leeg en pakte het over in een koffer, en ik stond al met een tv in mijn handen omdat we de woonkamer leeg zouden halen toen ik hoorde dat dit pas over twee maanden nodig was, dus die tv kon weer terug op de kast. Na een zoektocht naar simkaarten en puk codes konden we weer anderhalf uur terug rijden om de koffer uit te pakken in Winschoten zodat Dennis vader en zijn vriendin niet meer in zomerkleding hoeven te lopen. Gister moest Dennis naar het ziekenhuis met zijn vader en daarna werken dus was ik de hele dag alleen thuis en moest de honden alleen uit laten, en toen ging vanochtend ook de telefoon weer met een noodoproep dat hij direct naar zijn vader moest. Dus er was geen tijd voor extra pijn, ik moest de honden uitlaten. Het werd een korte wandeling, en daarna direct weer door naar bed.
Chronisch ziek zijn is altijd moeilijk, maar dit jaar is het extra zwaar. En ik weet dat er een mega CRASH aan gaat komen na het overlijden van Dennis zijn vader. De ontlading van alle keren dat ik mijn grenzen over ben gegaan omdat het simpelweg moest. Voor mij is het geen keuze, het is natuurlijk. Natuurlijk ga ik vanmiddag naar de apotheek, natuurlijk verschoon ik hun bedden en neem het beddengoed mee naar huis om te wassen, natuurlijk check ik het dossier 6 keer per dag, natuurlijk hou ik er rekening mee dat mijn vakantie wellicht niet door kan gaan volgende maand, natuurlijk cijfer ik mijn eigen gezondheid weg. Die grote crash overleef ik ook wel weer, dat heb ik vaker gedaan, met veel tranen en zware pijnstillers gaat dat ook weer over. Of misschien is over niet het juiste woord maar ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen.
Gelukkig heb ik mijn tablet (de beste aanschaf van dit jaar), mijn ereader, een warmte kussen op elke verdieping en genoeg wilskracht. En als ik naar buiten kijk zie ik de herfst elke dag een beetje meer, en dat is genoeg.
Geef een reactie