Acht jaar

Vandaag is het 18 Augustus, de dag dat ik acht jaar geleden verhuisde van Groningen naar Beilen na een, voor mij, onverwachte en heftige relatiebreuk. De verhuizing naar Beilen was geen bewuste keuze, ik ging anti kraak wonen en had aangegeven overal heen te willen als er maar een supermarkt vlak bij was en goed openbaar vervoer. Twee weken na de relatiebreuk werd ik gebeld over een schoolpand in Beilen wat leeg kwam te staan en of ik de volgende dag langs kon komen voor een bezichtiging. En twee dagen na de bezichtiging moest ik er al in, omdat ze niet wilden dat het pand leeg zou staan in verband met vandalisme. Oftewel; ik had 1 dag om een hele rijtjeswoning in te pakken, maar de spullen moesten ook nog verdeeld worden tussen mij en mijn ex. Maar het lukte, alles werd ingepakt en 18 Augustus werd ik officieel een inwoner van Beilen.

Tijdens de bezichtiging mocht ik een lokaal uitzoeken, ik wilde graag op de begane grond in verband met mijn chronische pijn en ik koos uiteindelijk het kleuterlokaal. Dit was het enige lokaal zonder vloerbedekking, plus het was afgescheiden van de andere lokalen waardoor je meer privacy had. De enige nadelen waren dat het lokaal zo’n 60 meter van de voordeur af was waardoor je moest rennen als de deurbel ging en de dichtsbijzijnde wc was ook ver weg, maar de voordelen wonnen van de nadelen dus dit werd mijn huis.
Een lokaal van 60-70 vierkante meter inrichten is een uitdaging. Maar ik had ervaring, in 2011-2012 woonde ik ook al eens een jaar anti kraak in een schoolpand. Dit keer had ik meer meubels, meer ervaring en leukere huisgenoten. We woonden met 5 man in de school en er waren 2 ateliers voor kunstenaars. Ik droeg zelf twee van de huisgenoten aan en al snel was het pand vol.

Mijn tijd in Beilen was fantastisch, de supermarkt grensde aan het schoolplein en was dus lekker dicht bij, ik vind Beilen een geweldig dorp. Het heeft een super gezellig centrum waar je alle winkels vindt die je nodig hebt. Mijn gezondheid was verschrikkelijk in die tijd, door alle stress rondom de verhuizing moest ik heel veel zware pijnstillers slikken om te kunnen functioneren. En de bijwerkingen waren verschrikkelijk. Maar ik had de ruimte en tijd om mezelf terug te vinden. Na jarenlang te horen dat ik teveel was, mezelf kleiner moest maken, normaal moest doen, mijn haar alleen moest verven in natuurlijke kleuren, niet te opvallend kleden etc mocht ik nu weer mezelf zijn. En dat is wat me het meeste bij is gebleven van deze tijd, hoe fijn het was om compleet mezelf te mogen herontdekken en dat alles mocht en kon. Het wonen in een lokaal was voor mij niet iets negatiefs maar juist heel fijn. Alles is dichtbij, je kunt eindeloos schuiven met meubels en indelingen en je voelt je nooit opgesloten als je teveel pijn hebt en in bed ligt, want je slaapkamer is ook je woonkamer en je keuken.

In de zomer van 2020 verhuisde ik weer, het schoolpand werd weer in gebruik genomen dus wij moesten er uit. Dat was even schrikken want in eerste instantie stond het pand op de slooplijst en zouden we er jaren mogen blijven. Dus toen ik in de krant las dat het weer een school werd sprongen de tranen in mijn ogen. Vlak daarna kwam Covid-19 voor het eerst in het nieuws wat de situatie alleen maar moeilijker maakte. Een huis vinden in die tijd was bijna onmogelijk. Maar het lukte, en ik nam afscheid van Beilen. Ik woonde er iets minder dan twee jaar maar het voelt zo veel langer. Ik kom er nog steeds graag terug, en ik ga altijd even langs mijn schooltje. Even zwaaien naar mijn kleuterlokaal. Het lokaal waar ik mezelf terug vond, beter leerde kennen en volledig Emma mocht zijn.

Vandaag bak ik cupcakes met witte chocolade botercrème, om te vieren dat ik vanaf die dag altijd mezelf heb mogen zijn. En de zin “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” voor altijd verboden werd in mijn huis. Dankjewel Beilen, en tot snel!