Na acht dagen in het ziekenhuis is Dennis vader thuis gekomen voor palliatieve zorg. Het scheelt heel veel benzine en parkeerkosten, en laten we het maar niet hebben over de Thuisbezorgd kosten van de afgelopen negen dagen. Maar de zorgen zijn nog niet voorbij, er moet onwijs veel geregeld worden. Thuiszorg, speciale voeding, papierwerk etc. De vriendin van Dennis vader is dementerend en dit levert ook de nodige zorgen op. Ze snapt niet wat er aan de hand is en dat Dennis vader niet meer beter wordt.
Gister, terwijl Dennis zijn vader uit het ziekenhuis ophaalde en de overdracht met de Thuiszorg regelde probeerde ik ons huis weer op orde te krijgen. De wasmachine was druk bezig met de laatste was van de dag toen de wasmachine ermee op hield. En dat was mijn breekpunt, niet omdat een wasmachine nou zo belangrijk is, maar omdat het de druppel was die de emmer deed overlopen. Mijn hoofd loopt over, er moet zo veel geregeld worden en dan moet de wasmachine het gewoon doen. Punt.
Vanochtend heb ik mijn best gedaan om hem te repareren, maar als hij nou weer een foutmelding geeft loop ik rechtstreeks naar de eerste de beste witgoed verkoper voor een nieuwe. Geen tijd voor dit soort dingen! Hoe de rest van de week er uit zal zien weet ik niet. Het is bizar warm, Pan moet weer naar de dierenarts, de to do list voor Dennis vader en zijn vriendin is lang en mijn hoofd loopt over. Inmiddels is het 9 uur ’s avonds en ik begon deze blogpost om 10 uur vanochtend. Zelfs woorden kosten teveel moeite. Tijd om naar bed te gaan, morgen weer een dag. Al zal deze dag dan niet perse makkelijker worden, maar ik hoop dat we langzaam aan een nieuw normaal gaan vinden. Al is Stout opeens ziek en ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen om naar de dierenarts te gaan. Zucht. Ze zeggen dat alle slechte dingen per drie komen, maar dat nummer zijn we al zo ver voorbij..
Geef een reactie