Maandag voelt als een eeuwigheid geleden. Inmiddels zijn we tijdelijk verhuisd naar Enschede om dichter bij Almelo te zijn, rijden we continue heen en weer van ons tijdelijke adres naar familieleden zonder rijbewijs, naar winkelcentra voor boodschapjes voor de patiënt als nieuwe pyjamas en stoffen zakdoeken, naar het ziekenhuis en weer terug. Bij “thuiskomst” plof ik doodmoe op de bank of duik meteen mijn bed in. Om de volgende dag weer opnieuw te beginnen. We proberen ons alleen op de komende 24 uur te richten en niet teveel vooruit te denken maar mijn hoofd stroomt over met alles wat er geregeld moet worden.
Als ik parkeerplaats dienst heb (er wacht altijd iemand in de auto met de honden) pak ik mijn boek erbij om even mijn hoofd leeg te maken. Maar meestal word ik dan bestookt met berichtjes met nieuwe taken en klusjes. Mensen die een berichtje moeten krijgen, boodschapjes die gehaald moeten worden of dingen die uitgezocht moeten worden. Als we vanavond om half 10 thuiskomen moet ik nog een was draaien zodat er schone pyjamas mee terug kunnen morgenochtend en natuurlijk moeten de honden nog worden uitgelaten. En zo vliegen de dagen voorbij, zonder moment van bijkomen.
Maar tegelijkertijd ben ik dankbaar dat we dit kunnen doen, ons leven kunnen pauzeren om te kunnen ondersteunen. De tijd zal leren hoe lang deze fase duurt, maar ik verlang wel naar mijn eigen huis en bed.
Geef een reactie