Het begon als een gewone maandag, er was niets bijzonders aan. Ik werd wakker, trok mijn kleren aan, zette de wasmachine aan en maakte mijn ontbijt. Terwijl ik aan tafel zat met een podcast aan, een bagel met roerei op mijn bord en een puzzelboekje ernaast ging de telefoon. Dennis was onderweg naar huis en zodra hij thuis was zouden we direct door naar Almelo voor een medisch noodgeval. Ik propte mijn ontbijt naar binnen, pakte de koeltas en vulde hem snel met koelelementen en flesjes water, greep wat snacks voor in mijn tas, rende naar boven voor mijn ereader en maakte de honden klaar voor de reis. Ik liet ze nog even snel plassen en een paar minuten later zat ik klaar voor vertrek. Gelukkig was Dennis snel thuis en twee minuten later begon de reis van anderhalf uur. Wat is Almelo dan opeens ver weg.
We kwamen tegelijkertijd aan als de huisarts, maar binnen een paar minuten was de ambulance met sirenes onderweg. Foute boel dus. Dus niet veel later zaten we weer in de auto, ditmaal achter de ambulance aan, onderweg naar de spoedpost. En toen begon het wachten, Dennis was in het ziekenhuis maar ik moest in de auto wachten met de honden. Ik was zo blij dat ik mijn ereader bij me had want het duurde de hele middag voor we meer wisten. Ik liep meerdere rondjes met de honden, las mijn boek, luisterde podcasts en hield continu contact met de mensen in het ziekenhuis.
En nu zijn we weer thuis. De rest van de week zullen we dagelijks heen en weer rijden naar Almelo. Tenminste, dat hopen we, dat klinkt gek, maar dat is de beste uitkomst. En we hopen de hele week een reden te hebben om die reis te maken. Maar eerst slapen, we zijn onderweg even gestopt bij McDonalds want hadden sinds het ontbijt niet echt meer gegeten, hopelijk valt ik snel in slaap. Want mijn hoofd is nog niet echt klaar voor slaap. Maar ik ben onwijs moe dus hopelijk arriveert de slaap snel
Vanochtend toen ik wakker werd had ik geen idee, wat kan er veel veranderen in een dag, of eigenlijk een telefoontje van een minuut.
Geef een reactie