Knusheid van het Leven

Een digitaal hoekje waar het leven langzaam en knus mag zijn

Dagelijks leven

De eerste uren met mijn Camp Snap camera

Leave a Comment

Ik was vroeger altijd dol op wegwerp camera’s, maar het werd steeds duurder om er een te kopen en het laten ontwikkelen werd met de jaren ook duurder. Dus ik stopte met het kopen en maakte gewoon foto’s met mijn telefoon. Dus toen ik hoorde van Camp Snap camera’s was ik meteen enthousiast. Het is een digitale camera, zonder scherm, en dus eigenlijk een wegwerp camera zonder rolletje en zonder hem weg te hoeven gooien na 1 keer gebruiken. Je kunt er honderden foto’s mee maken, verbind hem vervolgens aan je computer en download de foto’s. En hierna kun je hem gewoon weer opnieuw gebruiken. Je kunt diverse filters downloaden en op de camera zetten (1 filter tegelijk) voor verschillende stijlen foto’s. Verwacht geen super scherpe foto’s maar denk aan foto’s uit de jaren 90/00.

Gisteravond kwam mijn camera binnen, vrolijk geel en net zo licht als een wegwerp camera. Ik heb hem dus nog niet uitgebreid kunnen testen, maar ik heb hem meegenomen tijdens mijn ochtendwandeling met de honden. Dus hier de foto’s van mijn eerste 20 minuten met de camera

Dagelijks leven

Je nagels laten doen

Leave a Comment

Tot ik 37 jaar oud was had ik nog nooit mijn nagels laten doen. Geen manicure, geen gelnagels, niets. Ik had er ook nog nooit behoefte aan gehad. Niets voor mij dacht ik! Ik ben niet super vrouwelijk en vind lange nagels maar vervelend. Ik vond het leuk om gelakte nagels te hebben maar dan ging dat weer bladderen en dat vond ik vervelend. Toen ontdekte ik plaknagels en op eens ging er een wereld voor me open aan nagels met leuke printjes. Want Halloween nagels vond ik dan wel weer geweldig. Maar plaknagels vallen er af, je voelt het echt zitten op je nagels en ze waren me vaak veel te lang. Dus toen begon ik opeens, voor het eerst in mijn leven, te overwegen naar een nagelstyliste te gaan. Maar dan niet eentje die alleen klassieke of zoete nagels zet, maar eentje die net zo graag spoken, paddenstoelen en andere printjes op je nagels maakt.

Nou woon ik niet in een grote stad waar je zo een studio in kan lopen, dus ik ging Googlen naar studio’s in de omgeving en vond al snel eentje die goed voelde. Ik maakte een afspraak en zo ging ik voor het eerst naar de nagelstylist. Niet voor lange nepnagels, maar gewoon een laagje BIAB over mijn eigen nagels heen. Ik begon simpel met olijfgroene nagels en één gouden glitter nagel maar toen was het dak er af. De maanden er na ging ik voor spoken, paddenstoelen, pompoenen, zuurstokken, bloemen etc. Niet om er verzorgd uit te zien, of om mijn nagels lang te laten groeien. Maar omdat ik gewoon elke keer blij word als ik mijn nagels zie. Een soort feestje wat 4-6 weken duurt. Om daarna gelijk een nieuw feestje te beginnen, een feestje op mijn nagels.

Vanmiddag mocht ik weer, want zo voelt het elke keer weer, een paar uurtjes voor mezelf. Lekker kletsen, een nieuw design kiezen, de juiste kleurtjes kiezen en dan lekker ontspannen. Met een grote glimlach de deur uit, wetend dat ik weer een paar weken mag genieten. Over 5 weken mag ik weer, nu al zin in! Maar ik ga de eerste 5 weken eerst genieten van mijn narcissen!

Gezondheid

Achtbaan

Leave a Comment

Vanochtend werd ik wakker met heel veel pijn. Nou heb ik al 25 jaar chronische pijn dus dat is niets nieuws. Maar vandaag was de pijn ver boven gemiddeld. Terwijl ik probeerde mijn bed uit te komen, probeerde te herinneren waar mijn wandelstok ook alweer lag en nadacht over welke pijnstillers ik vandaag eens zou proberen probeerde ik een goede analogie te bedenken. Het enige wat ik kon bedenken was als volgt:

Je hebt een fobie voor achtbanen en wordt geblinddoekt in een achtbaan gezet die nooit stopt. Je hebt het nooit naar je zin maar er zijn wel momenten waarop je denkt “ok dit kan ik aan” maar zonder enige waarschuwing stort de achtbaan zich omlaag en in een looping. Dat is het moment dat je denkt “dit was het, dit overleef ik niet”.

Zo voelt mijn leven vaak, tijden gaat het “goed” en met goed bedoel ik dat ik genoeg pijn heb om niet alles te kunnen doen maar ik kan mezelf verzorgen, de honden uitlaten, het huis enigszins schoon houden en heb genoeg energie om wat rustige hobbies te beoefenen. Tussendoor moet ik veel rusten maar dit ben ik gewend en is mijn standaard. Maar dan, uit het niets, gaat het mis. Ik word wakker met extreem veel pijn, of het schiet er opeens in terwijl ik een normale beweging maak en kan dan een tijd bijna niets. Soms is de pijn zo extreem dat ik flauwval, maar meestal kan ik dit voorkomen dankzij mijn ervaring met deze pijn. Ik weet wat ik moet doen. Kleine stukjes lopen, plat op een warmtekussen, proberen rustig te blijven en hopen dat het snel iets beter wordt.

Gisterochtend was de pijn ook al iets heftiger dan gemiddeld, terwijl ik de dagen ervoor niets vreemds had gedaan. Dus ik hoopte dat het tijdelijk was, na een wandeling ging het al iets beter dus ik ben toch boodschappen gaan doen. Achteraf zou je kunnen zeggen dat ik dat beter niet had kunnen doen, maar achteraf praten is altijd makkelijk. Tegelijkertijd heb ik nu eten voor ruim een week in huis en kan ik dus rustig aan doen. Ik heb een sta-op-stoel waar ik redelijk ontspannen in kan liggen en hij helpt me met het opstaan uit de stoel door helemaal omhoog te gaan (ik kon geen foto maken van mijn stoel dus hierbij een super oude foto van toen ik de stoel net had). Ik heb overal warmtekussens liggen en heb gelukkig een relatief makkelijk recept voor het avondeten.

En weet je wat misschien wel het vreemdste is aan deze crash-momenten. Ik ben er meestal redelijk rustig onder, want ik hoef niet te vrezen voor het volgende crash-moment, want hij is er al. Ja het doet bizar veel pijn, ja ik heb vanochtend huilend op de wc gezeten van de pijn en ja ik hoop dat het snel over gaat. Maar tegelijkertijd zijn dit de enige momenten dat ik mezelf volledige rust gun. Afgezien van het avondeten en de afwas verwacht ik niets van mezelf. Ik heb eventjes geen last van mijn hoofd die altijd vind dat ik iets nuttigs moet doen. Het enige nuttige wat ik nu kan doen is rusten.

De volgende blogpost wordt weer wat vrolijker hoor, maar het leven kan niet altijd vrolijk zijn, en mijn blog dus ook niet. Mensen doen al nep genoeg online, op dit blog wil ik eerlijk kunnen zijn over de mindere momenten. En vandaag is zo’n dag. Fysiek tenminste, mentaal ben ik vaak op mijn best op dit soort dagen. Ik ga verder lezen in mijn boek (The Enchanted Gardenhouse), ik ben bijna op de helft en het is zo’n mooi verhaal dat het helemaal niet erg is om de hele dag plat te moeten haha.