Vanochtend werd ik wakker met heel veel pijn. Nou heb ik al 25 jaar chronische pijn dus dat is niets nieuws. Maar vandaag was de pijn ver boven gemiddeld. Terwijl ik probeerde mijn bed uit te komen, probeerde te herinneren waar mijn wandelstok ook alweer lag en nadacht over welke pijnstillers ik vandaag eens zou proberen probeerde ik een goede analogie te bedenken. Het enige wat ik kon bedenken was als volgt:
Je hebt een fobie voor achtbanen en wordt geblinddoekt in een achtbaan gezet die nooit stopt. Je hebt het nooit naar je zin maar er zijn wel momenten waarop je denkt “ok dit kan ik aan” maar zonder enige waarschuwing stort de achtbaan zich omlaag en in een looping. Dat is het moment dat je denkt “dit was het, dit overleef ik niet”.
Zo voelt mijn leven vaak, tijden gaat het “goed” en met goed bedoel ik dat ik genoeg pijn heb om niet alles te kunnen doen maar ik kan mezelf verzorgen, de honden uitlaten, het huis enigszins schoon houden en heb genoeg energie om wat rustige hobbies te beoefenen. Tussendoor moet ik veel rusten maar dit ben ik gewend en is mijn standaard. Maar dan, uit het niets, gaat het mis. Ik word wakker met extreem veel pijn, of het schiet er opeens in terwijl ik een normale beweging maak en kan dan een tijd bijna niets. Soms is de pijn zo extreem dat ik flauwval, maar meestal kan ik dit voorkomen dankzij mijn ervaring met deze pijn. Ik weet wat ik moet doen. Kleine stukjes lopen, plat op een warmtekussen, proberen rustig te blijven en hopen dat het snel iets beter wordt.
Gisterochtend was de pijn ook al iets heftiger dan gemiddeld, terwijl ik de dagen ervoor niets vreemds had gedaan. Dus ik hoopte dat het tijdelijk was, na een wandeling ging het al iets beter dus ik ben toch boodschappen gaan doen. Achteraf zou je kunnen zeggen dat ik dat beter niet had kunnen doen, maar achteraf praten is altijd makkelijk. Tegelijkertijd heb ik nu eten voor ruim een week in huis en kan ik dus rustig aan doen. Ik heb een sta-op-stoel waar ik redelijk ontspannen in kan liggen en hij helpt me met het opstaan uit de stoel door helemaal omhoog te gaan (ik kon geen foto maken van mijn stoel dus hierbij een super oude foto van toen ik de stoel net had). Ik heb overal warmtekussens liggen en heb gelukkig een relatief makkelijk recept voor het avondeten.
En weet je wat misschien wel het vreemdste is aan deze crash-momenten. Ik ben er meestal redelijk rustig onder, want ik hoef niet te vrezen voor het volgende crash-moment, want hij is er al. Ja het doet bizar veel pijn, ja ik heb vanochtend huilend op de wc gezeten van de pijn en ja ik hoop dat het snel over gaat. Maar tegelijkertijd zijn dit de enige momenten dat ik mezelf volledige rust gun. Afgezien van het avondeten en de afwas verwacht ik niets van mezelf. Ik heb eventjes geen last van mijn hoofd die altijd vind dat ik iets nuttigs moet doen. Het enige nuttige wat ik nu kan doen is rusten.
De volgende blogpost wordt weer wat vrolijker hoor, maar het leven kan niet altijd vrolijk zijn, en mijn blog dus ook niet. Mensen doen al nep genoeg online, op dit blog wil ik eerlijk kunnen zijn over de mindere momenten. En vandaag is zo’n dag. Fysiek tenminste, mentaal ben ik vaak op mijn best op dit soort dagen. Ik ga verder lezen in mijn boek (The Enchanted Gardenhouse), ik ben bijna op de helft en het is zo’n mooi verhaal dat het helemaal niet erg is om de hele dag plat te moeten haha.
