Knusheid van het Leven

Ik ben een routine mens, als iemand die fulltime thuis zit met chronische pijn is het echt mijn houvast om routines te hebben. En misschien heb ik daarmee mijn honden wel een beetje verpest want zij zijn inmiddels net zo gehecht aan deze routines. Dus toen ik afgelopen weekend besloot mijn dagplanning en -routines helemaal om te gooien was ik even vergeten dat ik de routines van de honden daarmee ook volledig om gooi. Dus ik zit hier nu niet lekker uitgerust en met frisse moed, maar met wallen en verlangend naar koffie (rooibos thee is lekker maar het helpt niet op dit moment).

Waarom ik dan mijn routine om wil gooien? Omdat ik mijn dagen rustiger wil laten verlopen en me realiseerde dat mijn ochtendroutine mijn avondroutine verpest. Sinds december 2024 sta ik elke ochtend om half 6 op, niet omdat ik bij de 5 am club wil horen of denk dat dit de enige manier is om een productief leven te hebben maar omdat ik een chronisch overprikkelde hond heb en het om half 6 ’s ochtends zo lekker rustig is buiten. Maar omdat ik minstens acht uur per nacht wil slapen betekent dit ook dat ik vroeg naar bed moet. En daar zit het probleem. Om op tijd in bed te liggen en alles te doen wat ik ’s avonds moet en wil doen waren mijn avonden altijd gehaast en ik voelde me altijd opgejaagd tot ik eindelijk in bed lag. En dat is niet de beste manier om rustig in slaap te vallen, en het zorgde er ook voor dat ik een hekel had aan mijn avonden.

Dus, tijd voor verandering. En tijd om hulp te vragen, niet mijn sterkste kant. In plaats van dat het hele huis om half 6 opstaat blijf ik liggen terwijl Dennis de honden uitlaat en aan zijn dag begint. Als de honden gewandeld en ontbeten hebben kruipen zij weer lekker in bed voor een dutje terwijl ik nog lekker lig te slapen (dat is de theorie, de praktijk verloopt momenteel heel anders) en ik sta rond half acht op en ga rustig douchen, me aankleden en neem mijn heen-en-weer-tas mee naar beneden (ik zal van de week een blogpost schrijven over mijn briljante uitvinding voor mensen die op meerdere plekken in huis hobbies uitvoeren) en zet thee en maak ontbijt.

Omdat ik ’s ochtends niet meer de honden uitlaat en dus minder loop maak ik ’s middags een lange wandeling met de honden, ik ben nog op zoek naar de wandelroute met de minste prikkels want gister was geen succes. Hierdoor hoeven de honden er niet meer uit rond het avondeten en dit geeft ruimte om het ’s avonds rustiger aan te doen. Ik hoop hierdoor weer wat rust te vinden om uitgebreider te koken want dat mis ik enorm. En omdat ik later opsta kan ik ’s avonds wat later naar bed en dus ’s avonds ook weer eens een film of serie aanzetten, of nog even puzzelen of kleuren. Of mijn boek uitlezen als het weer eens super spannend wordt net als ik eigenlijk moet gaan slapen.

Dat is de theorie, de praktijk verloopt nog niet zo soepel. Omdat we al ruim een jaar elke ochtend allemaal om half zes opstaan vinden de honden het maar niets dat ik dat niet meer doe. Dit geven ze aan door heel hard te gaan joelen naast mijn hoofd. Zo van “ehmmm volgens mij heb je je verslapen, kom we gaan wandelen!” en ze weigeren naar beneden te gaan. En na de wandeling zijn ze wanhopig om te checken of ik nog leef, dus ze racen op topsnelheid naar boven, en windhonden zijn snel, en nemen dan een snoekduik in mijn bed. En tijdens de middagwandeling zoeken ze naar Dennis en willen ze het liefst zo snel mogelijk weer naar huis in plaats van samen met mij genieten van het daglicht en de lange wandeling. In plaats van ’s avonds genieten van het rustigere tempo staan ze om half acht bij de gangdeur te joelen dat het tijd is voor een wandeling zodat ze naar bed kunnen.

Maar ik geef nog niet op. Hopelijk went iedereen snel aan de nieuwe routine zodat iedereen genoeg slaap krijgt *gaap* en verdwijnt de stress in de avond en maakt het plaats voor rust en ontspanning. Ik wil dit jaar proberen zo veel mogelijk stress uit mijn dagelijks leven te verbannen en het leven gewoon wat langzamer en makkelijker te maken. Natuurlijk heb ik geen grip op de buitenwereld, maar ik kan in elk geval mijn binnenwereld beïnvloeden.

Het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar dit blog voelt een beetje als een nieuwe liefde. Je weet wel, als je net verliefd bent op iemand en alles je aan deze persoon doet denken en je alles wil delen. Nou zo voelt dit blog momenteel. Continu denk ik “oh dit is leuk om een blogpost over te schrijven” of denk ik na over de foto’s die goed bij een bepaald onderwerp zouden passen. Ik ben benieuwd hoe lang de honeymoon periode duurt, ik heb mezelf beloofd dat als ik regelmatig blijf bloggen dat ik een domeinnaam mag kopen. Misschien hangt het wel een beetje samen met mijn algehele bui de laatste tijd; verlangen naar een tijd in het verleden. Niet letterlijk want echt niet alles aan het leven was toen beter, maar bepaalde dingen.

Het schrijven van een blog, gewoon als uitlaatklep is één voorbeeld, het verlangen naar een digitaal fototoestel is nog een voorbeeld; het opnieuw beginnen met een dvd collectie, het steeds vaker wegleggen van mijn telefoon, het creatief bezig zijn in mijn journal en planner, puzzelen, mijn recepten op fysieke receptenkaarten schrijven in plaats van overal online recepten verzamelen. Aan de ene kant is het een verlangen naar een minder-online bestaan, maar die blog past daar natuurlijk niet tussen. Dus misschien is het meer een verlangen naar een tijd waarin het internet een toevoeging op het leven was in plaats van het hele leven. Want in 2026 voelt het soms alsof de hele wereld alleen nog draait op en om het internet.

Vanochtend ben ik naar zolder gegaan om mijn oude Canon camera te zoeken, deze ligt nu aan de oplader. Hij is al een jaar of twaalf oud dus ik heb geen idee of hij nog werkt maar het is te proberen. De erwtensoep zit in de slowcooker zodat ik de rest van de week een lekkere lunch heb, het recept heb ik opgeschreven op een receptenkaart en op de achtergrond draait muziek van Noah Kahan. Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tot geen muziek geluisterd, alleen maar podcasts geluisterd, maar sinds ik vorige maand een bluetooth speaker kocht bij Ikea luister ik elke dag weer muziek. Het zijn allemaal kleine stapjes, maar het voelt alsof ze me terug brengen naar mezelf. Allemaal stukjes Emma die ik met de jaren verloren heb en nu langzaam weer terug vind.

Het doel van deze blogpost? Geen idee. Maar misschien vind je een stukje herkenning.